De Regel van Augustinus

Augustinus (354-430) is vooral bekend als bekeerling, bisschop en als geleerde. Hij is minder bekend als monnik. Toch schreef hij rond 397 de oudste kloosterregel van het Westen. Daardoor heeft hij een zeer grote betekenis gehad voor de ontwikkeling van het westerse monnikendom. Vóór het jaar 1000 waren er zeker mensen die leefden van de inspiratie die de Regel bood, maar in die tijd werd de Regel van Augustinus altijd samen met andere regels en monastieke documenten overgeleverd. Zo vloeiden verschillende religieuze stromingen samen in een grote traditie. Vanaf de 11e eeuw neemt de verspreiding van de Regel een hoge vlucht. Het wordt bij uitstek de regel voor de Reguliere Kanunniken en Kanunnikessen. De Regel geeft duidelijk de indruk een samenvatting te zijn van mondelinge conferenties die Augustinus voor zijn monniken hield. Het is een soort beginselverklaring. De ideeën zijn niet uitgewerkt, maar op een erg bondige manier weergegeven. Ze worden als bekend verondersteld. Voor Augustinus' volgelingen is de Regel ongetwijfeld een samenvatting geweest om het geheugen op te frissen.De Regel van Augustinus beslaat weinig bladzijden en heeft vooral de bedoeling enkele belangrijke gedachten aan te bieden die inspirerend kunnen werken. Deze gedachten steunen vooral op de H.Schrift. In de korte tekst van de Regel zijn minstens 35 verwijzingen naar de Schrift, 8 naar het Oude Testament en 27 naar het Nieuwe Testament. De tekst van de Regel is daarom een treffend voorbeeld van bijbelse stijl. (verder...)